ქლორი Cl | ლაბორატორიული კვლევა

შედეგების შესაძლო ინტერპრეტაცია

სისხლში ქლორის კონცენტრაცია იზრდება:

• თირკმლების დაავადება (ნეფროზი, ნეფრიტი, ნეფროსკლეროზი, თირკმლის მილაკოვანი აციდოზი);
• დეჰიდრატაცია (დიარეა, ღებინება, დამწვრობა);
• ქრონიკული ჰიპერვენტილაცია რესპირატორული აციდოზით;
• ჰიპერპარათირეოზი;
• ინფექციური დაავადებების შემდგომი პერიოდი;
• გულ-სისხლძარღვთა სისტემის დეკომპენსაცია;
• ნატრიუმის ქლორიდის მარილების მომატებული მიღება, სალიცილის მჟავით მოწამვლა, ამონიუმის ქლორიდის მიღება;
• ალკალოზა;
• შეშუპების, ექსუდატების, ტრანსუდატების რეზორბცია;
• ტვინის ტრავმა ჰიპოთალამუსის დაზიანებით;
• ეკლამფსია.

სისხლში ქლორის კონცენტრაცია მცირდება:

• ქლორის გაზრდილი ექსკრეცია (ცხელება, მომატებული ოფლიანობა, დიარეა, ღებინება);
• თირკმლების დაავადება (თირკმლების ქრონიკული უკმარისობა, თირკმლის მწვავე უკმარისობა, ნეფროზული სინდრომი);
• ინფექციური დაავადებები (წილოვანი პნეუმონია);
• უკონტროლო დიურეზული თერაპია (ჰიპონატრიემიით);
• სითხით გადატვირთვა;
• ჰიპოკალიემიური მეტაბოლური ალკალოზი, რესპირატორული აციდოზი;
• ოპერაციის შემდგომი პერიოდი (პოსტოპერაციული აციდოზი);
• დიაბეტური აციდოზი;
• თირკმელზედა ჯირკვლის ქერქის დაავადებები (ჰიპერალდოსტერონიზმი, კუშინგის სინდრომი, ადისონის დაავადება);
• ACTH-ის წარმომქმნელი სიმსივნეები;
• ბერნეტის სინდრომი;
• ADH-ის არაადექვატური სეკრეციის სინდრომი;
• სხვადასხვა ხარისხის დამწვრობა;
• გულის შეგუბებითი უკმარისობა;
• მწვავე პორფირია.