ანტინეიტროფილური ანტისხეულები (c-ANCA, p-ANCA, a-ANCA) (დადებითი შედეგის შემთხვევაში)

ზოგადი ინფორმაცია

ANCA ანტისხეულები პირველად აღწერილი იქნა 1982 წელს აუტოიმუნური გლომერულონეფრიტის მქონე პაციენტებში.

ANCA არის ანტისხეულები (IgG ტიპის, ნაკლებად ხშირად IgA და IgM), რომლებიც მიმართულია ძირითადად ანტიგენების საწინააღმდეგოდ ნეიტროფილების გრანულოციტების ციტოპლაზმისგან (მოლეკულური სამიზნეები არიან ფერმენტები ნეიტროფილების გრანულოციტების პირველადი ან აზოროფილური გრანულებიდან) და მონოციტები

ეთანოლის ფიქსირებული ნეიტროფილების, როგორც სუბსტრატის გამოყენებით, 3 ძირითადი ნიმუში იქნა აღწერილი არაპირდაპირი იმუნოფლუორესცენტული გამოკვლევისას:

• ციტოპლაზმური (c-ANCA) , ხასიათდება დიფუზური ციტოპლაზური მარცვლოვანი ფლუორესცენტით, ცენტრალური ინტერბობულარული აქცენტით; ანტიგენი წარმოდგენილია პროტეინაზა 3-ით (PR3) , მიელოიდური უჯრედების ორივე აზოროფილური გრანულების კომპონენტი და მონოციტური ლიზოსომები;
• პერინუკლეარული (p-ANCA) , ხასიათდება ჰომოგენური პერინუკლეარული (რგოლის) ფლუორესცენტით, ციტოპლაზმური ფლუორესცენტურის გარეშე; მთავარი ანტიგენი არის მიელოპეროქსიდაზა (MPO) , ნეიტროფილების გრანულაციის ცილა, რომელიც მონაწილეობს მეტაბოლურ პროცესებში, მაგალითად, ჟანგბადის რადიკალების წარმოქმნით. ეს ნიმუში ხდება დადებითად დამუხტული (კატიური) ანტიგენების მიგრაციის გამო, ეთანოლის დროს, უარყოფითად დატვირთულ ბირთვულ გარსთან. როდესაც ფორმალინი ეთანოლის ნაცვლად გამოიყენება ნეიტროფილების დასაფიქსირებლად, სამიზნე ანტიგენი იმობილიზდება და მიიღება ციტოპლაზმური ფლუორესცენტი.
• ატიპური ANCA (x-ANCA) არის ანტინეიტროფილური ციტოპლაზმური ანტისხეულების ტიპი, რომელიც მიმართულია ნეიტროფილების ბირთვთან ახლოს არსებული ანტიგენების წინააღმდეგ. ისინი ხშირად გამოიყენება ვასკულიტებისა და ზოგიერთი აუტოიმუნური დაავადების დიაგნოსტიკაში.